أسيره الفهد - 14- الفصل الرابع عشر - بقلم ليالي سامي - مكتملة | روايتك

رواية اسيرة الفهد بارت 15 بقلمى ندى احمد فى الصباح ندى وفهد صحيوا على دوشة تحت ندى : ايه الدوشة ديه يا فهد فهد : انا هنزل اشوف فى ايه اوعى تنزل ندى : لا يا فهد انا خايفة خدنى معاك فهد : لاء ندى : ارجوك فهد و ندى نزلوا و فهد جايه يفتح الباب فهد و ندى بصدمة لاقوا منصور و نرمين و منى و رجالة كتير ماسكين *سلا*ح و ميرفت و ممدوح نرمين بتصنع البكاء : اهى يا عمى خطافة الرجالة اللى خربت بيتى فهد : انتى بتقولى ايه يا بت انتى منصور بغضب : انت ازاى تكلم بنت اخويا كده ممدوح : ميصحش كده يا جماعة احنا ممكن نقعد و نتفاهم الخناق مش هيحل حاجة دخلوا منصور : ازاى تمرمط البنت معاك كده و طلقها و كمان تقولى انك مش عايز تعترف باللى فى بطنها انت فاكر انها ملهاش ضهر ولا انها سايبة انت النهاردة تطلق الست اللى اتجوزتها على بنت اخويا و ترد بنت اخويا يا اما تصرفى مش هيعجبك فهد : انا مش بتهدد و بعدين انا واخد بنتكم حامل اصلا وانا *ملمستها*ش والكلام اللى بتقوله ده بله و اشرب مايته و بعدين اتنين ماتفقوش فطلقوا ايه المشكلة منصور مسك *مس*دس و وجهةناحية قلب فهد : اخرس ده اشرف من الشرف ده انا اقتلك هنا ميرفت بخضة : ممدوح اعمل حاجة منى بخبث : عقل ابنك يا ممدوح ممدوح : فهد انا عايز اقولك كلمتين على جنب عن اذنكم يا جماعة ممدوح : فهد انت لازم ترجع نرمين فهد : انت بتقول ايه يا بابا ممدوح : منى من شوية ورتنى عقد مكتوب فيه انك لو طلق نرمين تتنازل عن شركتك لنرمين و كده هتشهر افلاسك انت لازم ترد البت ديه و تعرف تاخد منها العقد ده و منصور كمان مستحلفلك لم الموضوع ده فهد : مستحيل اكون مضيت على حاجة زى ديه انا متأكد ممدوح : للأسف اللى فى العقد امضتك يا فهد اطلع دلوقتى و لم الموضوع فهد طلع و كان بيبص على ندى و كأنه بيقوله صدقينى غصب عنى فهد : عم منصور انا هرد نرمين بس مش هتطلق مراتى منصور : و احنا برده ميرضناش خراب البيوت و انا هسيب يوسف ابنى عايش فى القاهرة علشان درسته كل شوية يطمن على نرمين و يزورها و طبعا نرمين هتعيش هنا ممدوح مقاطع فهد : طبعا يا منصور جابوا المأذون و ردوا نرمين كل ده و ندى مقهورة و مصدومة فى فهد ندى طلعت اوضتها نرمين : فين الخدم اللى هنا فهد : انا مديهم اجازة علشان ناخد راحتنا انا و ندى اكمننا عرسان جدا و كمل بزهق الاحساس نعمة نرمين: عرسان اه متنساش انى هنا زى زيها و يمكن انا اكتر لانى حامل فى ابنك فهد : انتى عارفة كويس ان الواد ده مش ابنى نرمين : فين اوضتى فهد طلعها اوضتها دخل عند ندى ندى بصتله فهد حكلها كل حاجة : انا لما اوصل للعقد ده انا هحجز بنفسى تذكرتين سفر و مش هشوف خلقتها تانى بس انا عايزك جنبى و تكونى قوية ندى حاولت تخفف عن فهد: متقلقش يا حبيبى انا معاك و كملت بعياط انا السبب يا فهد انا اللى اصريت تتجوزها فى الاول فهد : لاء يا ندى متلوميش نفسك انتى مكنتيش تعرفى ان كل ده هيحصل و بعدين هى *واطي*ة و كانت هتعمل اى حاجة علشان توصل للى عايزه احنا لازم نسايسها لحد ما نعرف هنتصرف ازاى نزلوا تحت لاقوا نرمين قاعدة مشغلة التلفزيون و بتاكل و بتضحك : تعالى يا حبيبى اقعد اتفرج معايا فهد : شكرا ندى كانت فى المطبخ و واقفة بتحضر الغدا نرمين دخلت : ايه القرف ده انا مش هاكل الكلام ده انا عايزة حضار سوتيه و ستيك ندى : انا مش بعملك اكل اصلا و لو عايزة حاجة قومى اعملها لنفسك انا مش خدامة اهلك نرمين : انتى عايزانى اطبخ و ابهدل نفسى ندى : انا مش عايزة منك حاجة انا كل اللى قولته اخدمى نفسك نرمين بزعيق : فههههد الحقنى فهد لاقى نرمين ماسكة بطنها : فى ايه نرمين : فهد الحقنى كنت بقول لندى انى اكل معاكم من الاكل اللى هتعمله *خب*طتنى فى بطنى كانت عايزة تس*قط البيبي ندى : والله يا فهد ديه كد*ابة متصدقاش انا مجتش ناحيتها هى اللى دخلت و فضلت تقولى مش عايزة اكل ده و اعمليلى ده فهد : ابتدانا كنتى داخلة عايزة ايه يا نرمين و قبل ما تتكلمي انا مش مصدق ان ندى ضرب*تك فبطلى كدب احسنلك نرمين : انتم الاتنين متفقين عليا ولا ايه و فضلت تزعق و خرجت فهد *حض*ن ندى من ضهرها : معلش فترة و هتعدى فهد بتغير للموضوع : عمللنا اكل ايه النهاردة لانى هموت من الجوع ندى : بعمل نجرسكو ربع ساعة و تجهز فهد : ده انا بموت فيها تمام انا هطلع المكتب فوق ورايا شوية شغل اخلصهم عقبال ما الاكل يجهز نرمين نزلت كانت بتفكر ازاى تخلص من ندى و بتدبر لها لحد ما جالتها فكرة استوب انا عارفة ان البارت صغير بس بكرة هيكون فى بارت طويل و جماعة شكرا لكل حد بيقول رأيه في الرواية و ملحوظة علشان السؤال ده اتكرر يا جماعة انا اللى بكتب الرواية و نزلها مش بنقلها من حد و مسنتية رايكم في الكومنتات